Erwin Janssens

Met een baan die tot de verbeelding spreekt (Mol-Cargo, de foto's volgen) en een ervaren rot in het bouwen van deze baan (al ziet hij zichzelf eerder als een "rijder"), hebben we met Erwin al 3de lid een aanwinst waar elke club jaloers op zou kunnen zijn. Zijn kennis en kunde zal ons als club alleen maar kunnen helpen. Maar wie is hij, wat doet hij en vooral... waarom? Lees het hieronder.


De jeugdjaren

Toen ik nog in de kinderschoenen stond, werkte mijn vader als spoorwegarbeider, regelmatig gingen wij dan naar de treinen kijken, daar is de kiem ontstaan en op mijn 10de verjaardag kreeg ik van de Sint mijn eerste Lima-startset, ik heb die compleet versleten gereden. Veel groter dan een gewone vezelplaat was dat baantje niet: een paar wissels, wat uitwijksporen en voor de rest mijn kinderlijke fantasie. Uren en uren heb ik mij daar mee geamuseerd... maar op mijn 16de kreeg ik andere interesses , uitgaan , meisjes enz... de microbe stierf een stille dood , ondanks ik nog altijd opkeek als ik ergens een trein zag rijden. 

Als het kriebelt...

Vele jaren later begon het terug te kriebelen. Ik was ondertussen getrouwd, je weet wel; huisje-tuintje-kindje en mijn zolder bleek zowaar een paradijs te kunnen worden voor een heuse modelbaan. Na overleg met mijn vrouwtje, waar ik al mijn wensen had aan uitgelegd, kreeg ik groen licht om mijn droom te kunnen verwezenlijken. De zolder had normaal een dressing moeten worden, maar veel moeite om mijn wederhelft te overtuigen heb ik niet moeten doen.

Mol-cargo: het ontstaan

Ik wilde een groot kopstation, een havengedeelte, een doorgaand station en dan nog opstelsporen. Weken, nee maanden ben ik met pen en papier bezig geweest en in het gezegende jaar 2000 kocht ik mijn eerste Fleischmann-startset en nog een hoop flex-rails, we konden beginnen , van al die plannen die ik ooit heb getekend blijft geen enkel idee meer over: ik ben 3x volledig opnieuw begonnen omdat er hier en daar toch dingen waren die mij bleven storen. Na een lange omzwerving kan ik nu eindelijk zeggen dat ik tevreden ben met mijn sporenverloop. Het kopstation is er gekomen, de haven heeft nog een kolenterminal bij gekregen en aan opstelsporen geen gebrek. 

Bij mij moet je niet zijn om af en toe eens een trein te zien voorbij komen... hier is het alle dagen een drukte van jewelste. Lange goederentreinen passeren langs alle kanten, reizigerstreinen vertrekken en komen aan in het kopstation. Ik ben dan vooral een "rijder" en in mindere mate een bouwer, al probeer ik toch mijn best te doen om één en ander een beetje aan te kleden.